تهی

در گرماگرم روزهای زندگی،

از تو جدا ماندم.

ذهنم را می کاوم...

کلمات هستند و شعری نیست،

مفهومی دلنشین حتی!!

عید فطر مبارک

عید فطر بر همگی مبارک!

یک ماجرای واقعی

دو سه روزی بود که منتظر نامه ی مهمی بودم و امروز آخرین روز تحویل مدرکی که قرار بود برسه. دفتر پست محل حواله داد به پست مرکزی، اونجا که رسیدم ساعت نزدیک 1 بود و با اینکه ساعت اداری تموم نشده بود کسی رو راه نمی دادند داخل. مونده بودیم چی کار کنیم که آقای جوانی با لباس تاسیسات و نردبانی در دست از ساختمان خارج شد. قیافه ی من و بابا رو که دید پرسید چی شده؟ توضیح دادیم... فکری کرد و به بابا گفت سر نردبان رو بگیر با من بیا تو.... بابا رفت و من موندم.... دقایقی بعد نامه تو دستم بود.

خیال نیمه شب

در آغوش خیالت

بی پروا مرا در بر گیر

تا فراموش کنم

تا نبینم رو به کدامین پرتگاه

                            ره سپارم.

آیا امیدی نیست؟

 

****

 

عشقت را

آغوشت را

پناهم ساز

می ترسم از این شب تنهایی

 

****

 

خیال دور دست تو رهایم نمی سازد

نزدیک شو

دستم بگیر و مرا بردار

تا دور دست خیال خود

 

                            ۸۸/۳/۲۷

                            ۲ بامداد

بغض

رها کن گلویم را

چنگ زده ای که زورت را نشانم بدهی؟

چه گریزناپذیر می نمایی

چه وهم آلود

اما

آن قدر توان دارم که وا رهم از چنگالت

هنوز...

دلیلی برای شادی درونم هست

هر چند کوچک،

هر چند نحیف،

هر چند خیالی

                      اما

                            امید! 

از دیگران 10 (سعدی)

ای ساربان آهسته ران، کارام جانم می رود
وان دل که با خود داشتم، با دلستانم می رود

من مانده ام مهجور از او، بیچاره و رنجور ازو
گویی که نیشی دور ازو، در استخوانم میرود

گفتم به نیرنگ و فسون، پنهان کنم ریش درون
پنهان نمی ماند که خون، بر آستانم می رود

محمل بدار ای ساروان، تندی مکن با کاروان
کز عشق آن سرو روان، گویی روانم می رود

او می رود دامن کشان، من زهر تنهایی چشان
دیگر مپرس از من نشان، کز دل نشانم می رود

برگشت یار سرکشم، بگذشت عیش ناخوشم
چون مجمری پر آتشم، کز سر دخانم می رود

با آنهمه بیداد او، وین عهد بی بنیاد او
در سینه دارم یاد او، یا بر زبانم می رود

باز آی و بر چشم نشین، ای دلستان نازنین
کاشوب و فریاد از زمین، بر آسمانم می رود

شب تا سحر می نغنوم، واندرز کس می نشنوم
وین ره نه قاصد می روم، کز کف عنانم می رود

گفتم بگریم تا ابل، چون خر فرماند در گل
وین نیز نتوانم که دل، با کاروانم می رود

صبر از وصال یار من، برگشتن از دلدار من
گرچه نباشد کار کم، هر کار از آنم می رود

در رفتن جان از بدن، گویند هر نوعی سخن
من خود به چشم خویشتن، دیدم که جانم می رود

سعدی فغان از دست ما، لایق نبودی ای بی وفا
طاقت نمی آرم جفا، کار از فغانم می رود

نرم نرمک می رسد اینک بهار

خوش به حال روزگار

شور

باز با من خنده را آغاز کن

باز هم آغوش خود را باز کن

خانه ی خوشبختی ما دور نیست

باز رقص دیگری آغاز کن

                          87/11/24

کلاس!!

یک کار خیلی قدیمی که از "زباله دان تاریخ" بیرون کشیدم!! یادم می آید که دوم دبیرستان عشقم این بود که سر کلاس های تاریخ و جغرافی شعر بگم... این یکی از آن هاست که وصف حال همان لحظات است:

خسته ام

نشسته ام سر کلاس

متن درس

       چشم را خمار می کند

کو معلمی که پس زند خماری کلاس را؟!

خواب،

      به دیدگان خسته ام فرود آمده

جای درس

      یک صدای آشنا به گوش آمده

می روم پی صدا....

مست از نوای روح بخش زندگی...

ناگهان صدای ترسناکی از کنار گوش

پرت می کند مرا به عمق دره های ترس!

کو معلمی که اندکی یواش تر

                                پس زند

                                      مستی قشنگ و کودکانه ی مرا؟!!

                                                                                    76/8/3

از دیگران 9 (قیصر امین پور)

آرزوی بزرگ

 

نه چندان بزرگم

که کوچک بیابم خودم را

نه آنقدر کوچک

که خود را بزرگ....

 

گریز از میانمایگی

آرزویی بزرگ است؟